Na de training

De trainingsavond liep op z'n einde. De basketballers waren op een na al naar de kleedkamer vertrokken, terwijl de training van de volleyballsters over ongeveer drie kwartier ook zou zijn afgelopen.

Peter, de overgebleven basketballer was bezig nog wat op de basket te schieten. Ogenschijnlijk nam hij geen notitie van z'n omgeving, maar wie hem goed zou observeren zou zien dat zijn ogen voortdurend een kort ogenblik naar het veld naast hem flitsten, waar een twaalftal meiden hun partijtje speelden. Wie hem nog beter zou bekijken zou zien dat hij zelfs nerveus was, z'n bovenlop was bezweet op een manier die door het karakter van zijn inspanningen niet te verklaren viel.

Op een gegeven moment rolde de bal van de meisjes zijn veld op. Hij liep er een paar meter achteraan, pakte hem op, draaide zich om en keek op een aantal meter afstand in het gezicht van de aanvoerster van het team, die afwachtte tot hij de bal zou gooien. Ze was niet voor niets de aanvoerster, groot, mooi, lange blonde haren en een heerszuchtige uitstraling. Over haar hadden de jongens, en hijzelf voorop, de grootste mond, zo van 'Dat lekkere wijf zou eens een stevige beurt moeten hebben na afloop van de training' en: 'Ze lijkt nou wel zo trots, maar als het er om gaat buigt ze wel voor een sterke mannelul', en meer van dat soort macho-praatjes. Maar ondanks die grote mond was hij in zijn hart een beetje bang voor haar. Ze keek hem soms met een ironisch glimlachje aan, en met een blik die behalve die lichte spot een soort roofzucht uitdrukte, alsof ze zijn geheime gedachten door had en alsof ze wilde zeggen: 'Dat ik je ga opvreten staat vast, alleen weet ik nog niet wanneer ik dat ga doen.' En op dit moment voelde hij zich door haar nabijheid des te onzekerder, omdat hij voor die avond met een plannetje rondliep waarvan hij voor geen goud wilde dat ze het zou raden, want anders zou het moment van opvreten wel eens niet ver meer kunnen zijn.

'Hé slome, komt er nog wat van?' Plotseling beseft hij dat hij haar al een paar seconden gebiologeerd staat aan te staren, met de bal in de hand. Hij bloost en terwijl het spotlachje weer op haar gezicht verschijnt gooit hij gauw de bal naar haar terug. "Hij is geloof ik erg van je onder de indruk, Marina," zegt een van de anderen. Er klinkt gelach. 'Hij krijgt het in ieder geval warm van me,' zegt ze, draait zich om, rekt zich uit en slaat de bal met de vlakke hand hard over het net.

De meiden hervatten hun spel en Peter probeert nonchalant te kijken en verder te ballen, maar hij voelt nu pas goed hoe diep hij voor haar heeft gebloosd.

Hij speelt nog even door en maakt dan aanstalten om naar de kleedkamer te gaan. Hij voelt zich een beetje vernederd en denkt, om zichzelf weer wat moed te geven, de volgende voor een buitenstaander op dat moment nog niet geheel begrijpelijke gedachte: 'Wacht maar, ook al zul je je er op dat moment niet bewust van zijn, je zult al heel snel voor mijn ogen in je blote uiers staan en dan heb ik wat te genieten.' Dan duikt hij ter compensatie van de nederlaag van daarnet in een favoriete fantasie en hij ziet voor zich hoe hij Marina na een korte worsteling op de grond heeft gedrongen en haar shirt omhoog schuift. Hij houdt haar met een knie op de nu blote buik op de grond. Hij heeft een paar vingers onder haar beha tussen de beide borsten, en het wachten is op het wellustige gebaar waarmee hij de beha van de borsten af zal trekken. Maar hij wacht, expres, om haar zijn macht te laten voelen, om haar het volledige bewustzijn te geven van de naderende onafwendbare ontbloting, ja om zo die ontbloting tot een optimaal uitgebuite op zichzelf staande vernedering te maken.

Hij zou er verstandig aan doen om niet zo vlak bij die vrouwen zich aan zinloze fantasieën over te geven, want nu loopt hij langs hun veld op weg naar de kleedkamer. Hun aanwezigheid is werkelijk, hun kracht ook en zijn fantasie niet en dus in wezen machteloos. Hij voelt zich onzeker worden met name omdat hij nu dicht langs Marina loopt. Het spel ligt op dat moment even stil, want de bal is het veld uitgerold, precies de gang naar de kleedkamers in en een voor hem nieuw meisje, slank en met lang, zwart in een staart bijeengebonden haar verdwijnt op een sukkeldrafje het gangetje in.

Hij is zich bewust van de stilte terwijl hij langsloopt en begaat de fout heel even opzij te kijken om te zien wat Marina op dat moment aan het doen is. Het is alsof ze er op gewacht heeft, want ze vangt onmiddellijk z'n blik en beantwoordt hem weer op die superieure manier, die hem het gevoel geeft of ze dwars door hem heen kijkt en haarscherp ziet wat hij zo graag zou doen. Weer is daar dat lachje en weer voelt hij de hitte op z'n wangen. Hij schiet snel de gang naar de kleedkamers in en loopt daar bijna tegen het nieuwe meisje op dat met de bal terug komt lopen. Ze ziet z'n verlegenheid en glimlacht, omdat ze snapt wat er ongeveer gebeurd is.

Ziedend loopt hij verder, voorbij aan de dameskleedkamer en gaat de daar direct naast gelegen deur van de mannen in. Daar treft hij Berend aan, een van z'n teamgenoten, die al aangekleed is en zijn spullen in zijn tas stopt, op het punt dus er vandoor te gaan. 'O, hè hè, ben je daar eindelijk, jij bent ook fanatiek zeg. De sleutel ligt daar,' Berend wijst op de massagetafel, 'geef jij die dan even af in de kantine? Tot volgende keer hè,' en Berend pakt zijn tas en verdwijnt.

Schitterende timing, denkt Peter. Hij gaat even zitten op een van de vaste banken langs de muur. Er is behalve hijzelf nu niemand meer in de hal, behalve de meiden en het meisje dat kantinedienst doet die avond. Zelf heeft hij ook kantinedienst, eens per week, al is het op een ander avond, en het is min of meer daardoor dat hij het plannetje heeft gekregen dat hij nu op het punt staat uit te voeren.

De ochtend van de huidige gebeurtenissen was hij om vijf uur, in alle vroegte dus, naar de hal gegaan. Met een speciaal voor dit doel nagemaakte sleutel had hij de deur geopend, hem onmiddellijk van binnen weer afgesloten en was zonder licht te maken naar de mannenkleedkamer gelopen en daar naar binnengegaan.

Hij had een tas op de massagetafel gezet daar een handboor uitgehaald. Hij trilde van de zenuwen toen hij de boor op een ruwe plek in de wand tussen beide kleedkamers plaatste op een plaats vlak onder de kleedhaken. De muur was dun en van goedkoop materiaal en het gaatje dus snel gemaakt. Tot zijn genoegen zag hij dat de muur zo vuil en ongepolijst was, dat het gaatje helemaal niet opviel tussen alle oneffenheden. Hij liep de doucheruimte in die zich tegen de achterwand van de kleedkamer bevond en deed daar hetzelfde zodat er nu ook een gaatje van de heren- naar de damesdoucheruimte was. Ook aan de dameskant viel na enig camouflerend schuurwerk niets te zien als je het niet van tevoren wist. Als laatste beveiliging plakte hij de gaatjes aan de herenkant met kleine stukjes kauwgumachtige substantie af, geheel in de kleur van de muur, makkelijk te verwijderen, maar alleen als je wist waar het zat.

Dat was deel twee van zijn plan geweest en nu zat hij in de kleedkamer en besefte dat hij over een half uur zou oogsten. Hij hoopte dat Marina niet vlak naast het gaatje zou zitten als ze haar shirt en haar sportbroekje uit zou doen, want dat waren voor hem de dode punten van de kleedkamer die hij niet kon zien. Maar zelfs dan, de ingang van de douche kon hij helemaal zien en om haar onder de douche te zien hoefde hij alleen maar naar het andere kijkgat te lopen. En bovendien waren al die andere meiden ook lekker om te zien.

Het was dan ook niet alleen Marina's opmerkelijke schoonheid, maar zijn verlangen om haar seksueel voor schut te zien gaan, dat hij haar in de eerste plaats vlak voor z'n ogen haar geheime plaatsen wou zien prijsgeven, zien hoe ze zich onwetend van zijn spiedende blik in haar blote borsten voorover zou buigen, bijvoorbeeld om haar broekje uit te trekken.

Maar zover was het nog niet. Eerst nam hij zelf een douche, droogde zich af en trok een schoon stel sportkleren aan en daaroverheen zijn trainingspak.

Nu was hij klaar, pakte zijn vuile spullen in zijn tas, nam de sleutels van de massagetafel en verliet de kleedkamer, maar sloot die tegen de regels niet af, en ging naar de kantine. In de kantine gaf hij de sleutel af. Hij groette vriendelijk en ging de kantine weer uit, waarbij hij zorgvuldig de deur achter zich dichtdeed. De uitgang uit de hal was tegenover de kantine. Hij deed de buitendeur open, bleef even staan en sloeg de deur toen luidruchtig weer dicht. Schichtig keek hij om zich heen, en sloop langs de deur van de kantine terug in de richting van de kleedkamers. Hij besefte dat als de bal nu weer de gang in zou rollen hij een van de meiden tegen zou komen. Maar dat zou wel erg toevallig zijn en het gebeurde dan ook niet. Hij schoot de mannenkleedkamer die hij met z'n eigen sleutel van binnen onmiddellijk op slot draaide, waarna hij de sleutel op de massagebank legde. Hij had alles voor elkaar, met een miniscuul zaklampje bescheen hij de muur en verwijderde de afplakkingen. Toen ging hij zitten, knipte het lichtje uit en wachtte in het donker tot de meiden zouden komen...

Bijna was hij in het duister op de bank in slaap gedommeld, maar plotseling hoorde hij naderende stemmen en werd de deur van de kleedkamer naast hem opengedraaid. Met een scheut van opwinding sprong hij op en boog zich voorover naar de plaats op de wand waar nu een klein lichtpuntje te zien was.

Hij schrok bijna toen hij Marina bijna recht in haar gezicht keek, dermate dichtbij dat hij bijna in paniek raakte zo onwaarschijnlijk leek het hem dat ze hem op zo'n korte afstand niet kon zien. Hij had uitgerekend het gaatje geboord naast de plaats waar zij haar kleren had gehangen. Hij zag nu ook de andere meiden. Ze gingen allemaal op hun plaatsen bij hun kleren zitten. De meiden op de bank aan de tegenoverliggende muur kon hij nu uitstekend zien, alsmede die aan de linkermuur. Aan de rechterkant waren geen haken, want daar waren de douches en daar stond de massagetafel.

Marina rees op van onder het kijkgat, liep naar de tafel en ging daar even op zitten, ontspannen met de benen los van de grond. Peter merkte opeens een vreemde sfeer van afwachting onder de meiden, niemand stond op om te gaan douchen. Het was stil geworden.

"En hoe bevalt het je bij ons Carla?" vraagt ze het nieuwe meisje dat op de bank recht tegenover Peter zat. "Heb je al besloten of je bij ons blijft?" "Ja, als jullie het ook goed vinden graag," antwoordt Carla een ietsje onzeker, omdat iedereen opeens zo stil is geworden en zo vol aandacht het gesprekje volgt.

"Mooi zo, daar ben ik blij om, je bent zeker een versterking voor onze club."

"Maar nu wat anders: bij een nieuw lid hebben we na de eerste training altijd een vast ritueel, een soort initialisatie." Peter kijkt nu zeer aandachtig naar Marina's gezicht en ziet opeens de ironische blik weer. Ze is iets van plan, maar wat? Ook het meisje voelt de nadering van iets, ze knikt schuw, kijkt een beetje weg en om iets te doen te hebben maakt ze haar zwarte haren los.

"Om bij ons te horen wordt je nu eerst door de oudere leden onder de koude douche gezet," zegt Marina abrupt, terwijl ze haar mooie blauwe ogen nu niet meer van Carla afhoudt. Iedereen kijkt nu naar de beiden en zo ook Peter. Hij beseft dat hem een buitenkansje wacht.

Marina's biologerende uitstraling werkt volop. Het slanke meisje zit verstard met de mond iets open en lijkt met haar blik Marina te smeken de ongelijke strijd te staken. Maar Marina zal de uitvoering van dit door haar geregisseerde ritueel nooit achterwege laten, omdat ze het ziet als de bevestiging van haar leiderschap. Ze is maar tot een lichte vorm van genade bereid en dat is, om de tenuitvoerlegging van de initialisatie niet te lang uit te stellen.

De andere meisjes, die allang wisten wat er ging gebeuren, wachten op een teken van Marina.

Marina knikt kort. "Vooruit, pak 'r beet," zegt ze.

In een oogwenk is de ruimte voor Peters ogen vol beweging; er klinkt gelach, hoge vrolijke stemmen. Carla wordt van het bankje gescheurd. Ze gilt, begint te spartelen en is in een klap uit haar verstarring ontwaakt. Vele paren handen lichten haar van de grond; ze wordt bij haar benen, bij haar middel, bij haar oksels vastgehouden en haar gegil wordt tijdelijk gesmoord als haar blauwe trainingsshirt over haar hoofd wordt getrokken. Peter stoot bijna z'n hoofd tegen de muur, z'n hand verdwijnt in zijn trainingsbroek. Hij voelt wilde opwinding als hij ziet hoe haar blote buik zichtbaar wordt, alsmede de stevige witte sportbeha die tijdens de training moet voorkomen dat haar tieten hun eigen trainingsprogramma volgen...

Haar gegil en gesmeek wordt weer luider, het shirt ligt op de grond. De stevige Mieke, vol van boven, kastanjebruin halflang haar, sensuele lippen, probeert de beha aan de rugkant van het miniscule haakje te ontdoen, maar Carla's gespartel maakt dat ze het steeds niet goed voor elkaar krijgt. "Kom op, hou d'r beter vast, op de grond, op d'r buik!" leidt Mieke nu de executie, als rechterhand van Marina die zelf niet meedoet, maar vanaf de massagebank de boel controleert. Ze laten Carla zakken en in een wip ligt ze op haar buik, waarbij ze door vier meiden aan armen en benen wordt vastgehouden. Nog blijft ze wild heen en weer spartelen, maar nu plaatst Mieke haar knie stevig in het holle van Carla's rug die daardoor helemaal geen kant meer opkan en gedwongen wordt even helemaal stil te liggen. Bezweet en met blos van opwinding maakt Mieke de haakjes los. Het is maar een kort moment, want dan wordt Carla alweer op haar rug gedraaid en opgetild. Het bustehoudertje vliegt door de lucht en Carla's niet grote, maar fraai gevormde en niet al te strak aan het lichaam zittende tieten komen wiebelend bloot.

Aan de andere kant van de muur beweegt Peter wild met z'n hand in z'n broek. Hij wordt gefascineerd door Carla's woeste tegenstand, en dat vooral vanwege de uiteindelijke onafwendbaarheid van haar onderwerping aan de ontgroening.

Ze wordt nu door de achter haar staande Mieke onder haar oksels omhoog gehouden. Twee meisjes houden haar benen vast en nog twee anderen trekken haar de witte sportschoenen en sokken uit, waar ze ondanks die enorme meerderheid nog moeite mee hebben ook, zo fel schopt het zwartharige meisje om zich heen.

Als dat gedaan is laten ze even haar benen los, waardoor ze nu alleen nog door Mieke wordt vastgehouden. Ze slaagt er nu zelfs in om iedereen die probeert te naderen al schoppend op afstand te houden. Ze zouden haar nu natuurlijk de douche in kunnen sleuren, maar kennelijk eist het ritueel dat eerst ook haar sportbroekje en onderbroek uitgaan.

Marina ziet de impasse, wipt van de massagebank af en komt naderbij. Ze komt iets terzijde van het tweetal staan zodat ze buiten bereik van de schoppende benen blijft. Even houdt ze Carla's hoofd aan de kin omhoog en kijkt haar aan met een blik waar een zekere waardering in tot uitdrukking komt. Carla kijkt boos en met betraande ogen terug, terwijl ze dus nog steeds achterovergetrokken zo'n beetje tegen de borsten van Mieke aanrust. Het is bijna stil geworden in de kleedruimte, de opgewonden vrolijke stemmen zijn even tot rust gekomen. De andere meiden kijken toe en wachten af hoe de twee van plan zijn Carla's tegenstand effectief te breken. "Ze moet maar weer even op de grond, zegt Marina zachtjes tot haar eerste luitenante en schroeft dan Carla's hoofd in een klemgreep onder haar arm, terwijl Mieke het halfnaakte meisje nu loslaat. En zo staat Carla nu in gebogen houding met haar knappe gezichtje verborgen onder Marina's houdgreep en Marina probeert nu haar hoofd verder naar beneden te drukken tot het punt waarop Carla niet langer overeind zal kunnen blijven staan en met Marina bovenop zich op de grond zal vallen.

Peter, die nu met z'n trainingsbroek op z'n knieën woest aan z'n blote lul trekt, kan nog steeds z'n ogen niet geloven dat z'n simpele gluurwerk hem deze kostelijke erotische vernedering oplevert. Hij kijkt met troebele ogen van genot toe, hoe de slanke nek van het zwartharige meisje hulpeloos verdwijnt onder Marina's sterke knijpende rechterbovenarm. Die houdt haar helemaal voorover, het glanzend witte sportbroekje spant om Carla's billen, haar tieten wijzen naar beneden. Marina, wier blauwe shirt aan de rugkant door de worsteling iets opgeschort raakt waardoor een stukje van haar mooie brede rug blootkomt, geeft één ruk, geeft er nog een; Carla wordt al wankelend in de rondte gesleurd, waarbij haar tieten wulps en bloot bungelen en Peter aan de andere kant van de wand van pure opwinding bijna te hard kreunt.

Dan staat Marina weer even stil en is te zien hoe ze met haar bovenarm harder begint te knijpen. Carla begint zachtjes te kermen en probeert met een hulpeloos tastende beweging van een van haar blote armen Marina's arm weg te duwen. Die merkt dat nauwelijks en draait de schroef nog verder aan. De methode is simpel: aandraaien net zolang tot het slanke mooie meisje breekt en dat moment is gekomen als deze een aanzwellend hoog jankend auw-geroep laat opklinken. Marina beschouwt dit als een bevredigend signaal van onderwerping en overgave, maakt de meedogenloze houdgreep iets losser. Geeft nog één ruk en veegt tegelijkertijd met haar linkerbeen Carla's benen onder d'r billen vandaan en gooit haar dan eindelijk ruggelings op de grond. Dan gaat ze schrijlings op haar blote tieten zitten en drukt haar armen langs en boven haar hoofd. Even kijken ze elkaar aan en Marina ziet goedkeurend, dat hoewel Carla er nu in volledige fysieke onderwerping bijligt, haar ogen, hoewel zeer betraand, toch ook nog felle boosheid blijven uitdrukken. Dat bevalt haar uitermate goed. Zo'n meid heeft ze graag in het team, een vechtster van het zuiverste water, misschien heeft ze zelfs wel meer karakter dan Mieke, dacht ze, maar daar stond tegenover dat die fysiek weer sterker was.

"Ok, meiden, maak het werk verder maar af," zegt Marina, en terwijl ze loslaat en opstaat en weer haar plaats op de tafel inneemt, barst het gejoel weer los. Onmiddellijk en nog voor ze tijd heeft overeind te komen wordt Carla weer besprongen door de meiden, overal vastgepakt en nu helpt er geen moedertjelief meer aan, Mieke houdt haar schouders omlaaggedrukt en met soepele gretige bewegingen wordt door een paar andere meisjes eerst het sportbroekje en daarna het onderbroekje van haar kont afgestroopt. Ze heeft voor zo'n slank meisje stevige dikke billen en een lieflijk driehoekje schaamhaar boven een nog bijna meisjesachtig kutje. Er wordt gelachen en geklapt, ze wordt opgetild en terwijl ze weer als een wilde spartelt, door vele handen naar de douche gedragen. Het wordt bij de ingang daarnaartoe een drukte van belang en Marina laat de kluwen voorlopig begaan en blijft zitten.

Peter werpt zijns ondanks een bijna hondse blik op de mooie sterke meid, die zo moeiteloos de regie voert van deze ontgroening en alleen ingrijpt waar en wanneer nodig. Dan komt hij in beweging en terwijl hij bijna struikelt, omdat hij nauwelijks de tijd neemt z'n ontstellend stijve pik terug te stoppen en z'n broek omhoog te trekken, ijlt hij de douche in naar het andere kijkgat om maar niets te missen, van Carla's in zijn ogen wel heel geile ontgroening.

Daar ziet hij hoe een aantal meiden Carla naar binnen probeert te trekken, die met haar benen naar voren zo'n beetje horizontaal de doucheruimte insteekt, omdat ze zich vastklampt aan de deurpost. Dit helpt echter niet lang, want diverse meiden trekken met volle kracht haar vingers los en dan schiet het hele gezelschap de doucheruimte in en vlak voor Peters ogen draait het voorste meisje de douche open, terwijl ze met de andere hand Carla's arm nog vast heeft. Nu is het zover: aan armen en benen vastgehouden wordt Carla onder de koude douche gehouden, gejonast wordt ze, ze gilt het uit en begint om genade te smeken. Maar zo makkelijk komt ze er niet van af; met name Mieke zorgt dat ze stevig overal onder het ijskoude water wordt gehouden. Ze draaien haar om en om, alsof ze aan een spit geregen is en aan alle kanten evenveel moet hebben. Dan lijkt het of Mieke zo opgewonden raakt van haar leidende rol bij deze ontgroening, dat ze daardoor een beetje de grenzen uit het oog begint te verliezen. Ze wurmt zich langs Carla's blote lijf, geeft haar en passant een flinke klets voor de billen en begint de sproeikop af te schroeven. Nu komt uit de leiding een dikke geconcentreerde straal van het koude water naar beneden kletteren. "Met d'r benen wijd eronder," sist ze hijgend van opwinding en de meiden doen wat ze zegt, trekken haar benen wijd uit elkaar en houden haar met haar blote kut precies onder de genadeloos neerkletterende ijskoude straal.

Carla spartelt woester dan ooit en begint nu snerpend te gillen. Marina hoort dat er iets uit de hand begint te lopen, loopt nu ook de douche in en terwijl ze Mieke een beetje verwijtend aankijkt zegt ze: "Zo is het genoeg meiden, 't is een ontgroening om te zorgen dat ze er bij gaat horen, het is niet de bedoeling dat we haar gaan afschrikken."

Ze pakt nu uit haar tas een grote badhanddoek en terwijl de andere meiden zich uit de doucheruimte terugtrekken ziet Peter hoe Marina de kraan heeft dichtgedraaid en de zachtjes snikkende Carla liefkozend in de handdoek rolt, haar tegen zich aanhoudt en haar sussend en bedarend, zachtjes toespreekt. Ze vraagt oprecht excuus voor de te harde manier waarop ze Carla op de grond heeft gegooid en als Carla boos snikkend zich beklaagd over de gemene manier waarop ze haar de benen hebben gespreid en de ijskoude straal expres over haar aldus ontblote weerloze kruis hebben laten stromen, geeft Marina haar ook daar gelijk in en roept Mieke de doucheruimte in. Mieke vraagt het meisje ook excuus, maar kijkt Marina niet aan. Ze voelt iets van ergernis dat dit soort dingen door Marina voor haar bepaald worden. Maar tegenover het meisje meent ze het wel. Ze omhelzen en kussen Carla die zich door de warmte van deze twee belangrijkste meisjes gevleid en geaccepteerd begint te voelen.

Ze verdwijnen nu de kleedkamer in en Peter moet weer van kijkgat wisselen. Daar ziet hij de meiden nu onder elkaar zitten. De nieuweling wordt nu door de een na de ander even kort omhelsd en geknuffeld als teken van acceptatie.

Marina zit weer op haar troon, ze is een ogenblik in gedachten verzonken over het vreemde gedrag van Mieke. Die voelt zich kennelijk door haar te weinig in haar waarde gelaten. Maar ja, dan moest ze haar verantwoordelijkheid ook beter beseffen op de momenten dat dat nodig was. Dat was daar in de douchecel op het laatst allang geen ontgroening met meiden onder elkaar meer, dat was een regelrechte poging tot seksueel getinte vernedering en ze was daarbij al zozeer door het lint, dat als zij, Marina, niet had ingegrepen, ze gewoon bikkelhard door zou zijn gegaan en het meisje totaal overstuur uiteindelijk naar huis zou hebben laten gaan.

Een heel klein beetje begreep ze het wel. Mieke en zijzelf waren zeker geen lesbiënnes, maar ongevoelig voor het eigen geslacht waren ze nou ook weer niet. Ze hadden dus beiden een enigszins bisexuele inslag en wisten dat van elkaar, terwijl ze ook allebei het raffinement kenden en waardeerden die de combinatie van sex met elementen van een machtsspel kon opleveren. Ze kenden elkaars fantasieën over erotisch getinte bestraffingen van andere meiden of van jongens, en zelfs hadden ze beiden wel een strikt geheime wens over hoe er een sterke hand zou zijn die henzelf tot onderwerping zou brengen.

Ze hadden elkaar als enigen in de groep over dat soort dingen tijdens intieme ontmoetingen in vertrouwen genomen. Ze wisten dus ook van elkaar dat de ontgroeningen in beiden af en toe sexueel getinte snaren beroerden, hoewel ze dat tegenover de anderen nooit zouden toegeven.

Ze begreep het dus wel, tenslotte was de manier waarop ze het meisje met die verwoestende klemgreep op de grond had gedrukt en op haar blote borsten was gaan zitten ook op het randje geweest en ze had op dat moment bij zichzelf de verleiding bespeurt om Carla's hoofd net zo lang afgeklemd te houden tot ze haar echt hard aan het huilen had gekregen.

Maar toch had ze zich in weten te houden en Mieke wist niet wanneer ze moest stoppen.

Al deze gedachten speelden zich in minder dan een halve minuut af en reeds had ze haar aandacht weer bij haar omgeving, bij haar meiden die een soort nagesprek over de ontgroening voerden. "Dus jullie zijn allemaal een keer zo onder de douche gegaan?" vraagt Carla, die om het niet al te koud te krijgen haar lange trainingsbroek heeft aangedaan en het jasje los hangend daarboven, zodat er een sexy beeld ontstaat van haar borsten die soms wel, soms niet zichtbaar zijn, ook al omdat ze zich intussen met een handdoek de haren droogt.

"Behalve de meiden die er van het begin af aan bij waren natuurlijk" lichtte Marina de gang van zaken toe.

Dat wilde Peter achter zijn kijkgaatje wel geloven. Marina zelf had het team opgericht en het ritueel bedacht, denk maar niet dat ze ooit zelf door het team zo gepakt was. En misschien ook wel begrijpelijk, wie van de overigen had kracht genoeg om haar tegen de grond gedrukt te houden om eens iets te noemen? Nee, als je zo'n griet een toontje lager wilde laten zingen moest daar een kerel aan te pas komen. En terwijl hij verlangend naar haar sterke rug en dijen keek zag hij weer een fragment van zijn fantasie voor zich, zag hij hoe hij het grondgevecht met haar voortzette en (misschien wel voor het oog van haar volleyballsters), na haar dus in de blote tieten gezet te hebben, razendsnel was gaan zitten en haar tegelijkertijd op de buik draaide en met haar middel tussen zijn benen klemde, waarop hij haar sportbroekje met een soepele beweging naar beneden schoof tot halverwege haar dijen. En dan zou hij in luttele minuten een eind aan dat superieure leiderschap maken. Hoog zou hij zijn arm laten opzwaaien en keer op keer kletsend laten neerkomen op de volle dikke blote meidenbillen. Ha, ze zou voelen waar het verschil tussen man en vrouw toe leidde, als het er op aankwam. Ze zou het even afleren om hem met haar spotlachje in het bijzijn van de meiden te vernederen. Hij zou doorgaan tot ze jankend om genade begon te smeken en dan zou hij het laatste restje van haar eens zo sterke ego vergruizelen door haar te verstaan te geven dat hij pas met het pak slaag zou stoppen als zij luid en duidelijk om een lesje met de paal had gesmeekt. En dan zou ze met de reet omhoog gaan en onder wellustig schudden van de nu wel erg hulpeloze blote uiers vol en hard in de blote kut worden genaaid.

Hij werd teruggeroepen in de werkelijkheid toen hij Marina hoorde zeggen: "O.K. meiden genoeg gekletst, het begint laat te worden, douchen en lekker naar huis." Zijn opwinding zwenkte met gierende remmen van zijn woeste macho-fantasie naar de voor dit moment wel zo opwindende werkelijkheid want het ging gebeuren, het ging gebeuren. Die hele bende wijven zou zich zo dadelijk, elk moment nu, voor zijn ogen gaan uitkleden. Hij zou ze allemaal bekijken, stuk voor stuk, maar nu eerst bleef hij zich concentreren op Marina, want van hoe zij zich zo direct ging uitkleden wilde hij absoluut geen seconde missen.

Hij had even moeite met haar in beeld te houden, zo'n drukte ontstond nu voor zijn ogen doordat er meiden opstonden en langs het kijkgat liepen. Hij hoorde zelfs de deur van hun kleedkamer open en dicht gaan. Wat was dat nou, ze waren toch allemaal al binnen, of liepen er nou een paar de gang op. Nieuwsgierig blikte hij rond zover hij kon kijken. Hij zag hoe een van de meisjes, een kortgeknipte lange en slanke aanvalster, die voor zover hij wist Josefien heette, haar shirt over haar hoofd trok. Opeens besefte hij dat hij Mieke nergens meer zag. Z'n ogen zochten en vonden Marina, die ietwat in gedachten in de richting van zijn schuilplaats liep. Ze pakte haar shirt onder bij de zoom beet, Peters adem stokte, hij dacht dat ze het in een keer over haar hoofd zou trekken, maar ze trok het voorlopig alleen maar even los uit het broekbandje.

"Schiet toch op geile slet", siste hij zachtjes, "in je blote tieten jij".

Al deze bewegingen voor zijn ogen en gedachten in zijn hoofd namen niet meer dan een seconde of tien in beslag.

Het was z'n opwinding die hem verhinderde te begrijpen wat het open en dichtslaan van de kleedkamerdeur te betekenen had. Het had een fragment van nieuwsgierigheid bij hem gewekt, maar de macho in hem had geen tijd voor vraagtekens en overwegingen. De macho in hem stond klaar als een dorstige ten behoeve van wie zojuist een grote fles heerlijke champagne ontkurkt is geworden. De macho was zich niet bewust van de nu onontkoombare komst van een stel sterke amazones, die niets liever deden dan hem uit zijn gedroomde paleis naar buiten sleuren, naar de binnenplaats, waar hij voor de koningin zou worden gebracht, waar hem de broek zou worden afgestroopt, voor de koningin die vonnis over hem zou wijzen en die, zoals het een trotse amazone betaamt, zelf dit vonnis over hem zou voltrekken....

Met van inspanning prikkende ogen probeert Peter nu Marina in het oog te houden. Zo ingespannen is hij daarmee bezig, dat het geluid waarmee het slot van de deur van zijn eigen kleedkamer wordt opengedraaid niet eens meteen tot hem doordringt. Dan hoort hij stappen achter zich richt zich half op en draait met verdwaasde blik z'n romp half naar achteren. Voor dat hij het beseft is het licht aangedraaid en het is in deze potsierlijke houding dat hij, door drie op dat ogenblik al even stomverwonderd zijn richting opkijkende meiden, wordt aangetroffen.

Anna, de gelukkige combinatie van het blonde haar van een Nederlandse moeder en de iets donkere huid van haar Molukse vader, laat langzaam de hand zakken van het lichtknopje. Naast haar staat Josefien in haar witte sportbeha en achter deze beiden staat Mieke en rekt zich uit om te zien wie zich daar zo onverwacht in de kleedkamer ophoudt. Alle drie hebben een handdoek, zeep en shampoo bij zich.

De hitte slaat door Peter heen en vervolgens komt het begrip van wat er aan de hand is: hoe had hij zo stom kunnen zijn hier geen rekening mee te houden. Ze gebruikten ook van de tweede kleedkamer de douches zodat ze niet zo lang op elkaar hoefden te wachten. Er was immers om deze tijd toch niemand meer behalve zij. Lieve hemel, waarom had hij met die mogelijkheid geen rekening gehouden, het lag eigenlijk gewoon voor de hand.

'Wat zullen we nou krijgen?' verbreekt dan Josefien geïrriteerd de stilte. 'Hebben ze je opgesloten, waarom roep je dan niet, en wat sta je daar eigenlijk raar.' 'Niemand heeft hem opgesloten,' zegt Anna en knikt in de richting van de massagebank. Die is leeg, op de gloednieuwe blinkende sleutel na die Peter heeft laten namaken. Nu stapt Mieke achter de beide anderen langs naar de massagetafel en pakt de sleutel. Haar gezicht heeft nu een vals geamuseerde uitdrukking gekregen. Ze loopt op Peter af die nu iets rechtop is gaan staan en koortsachtig z'n situatie probeert in te schatten. Hij voelde dat die slecht was. Ze hadden natuurlijk geen idee van het kijkgaatje, maar hoe moest hij zijn aanwezigheid voor het overige verklaren. Bovendien, het was niet gezegd dat ze het niet zouden ontdekken. Mieke liep nu met sleutel in de hand zijn richting uit, bleef voor hem stilstaan. Zenuwachtig deed Peter een stap opzij, zodat hij tussen Mieke en het kijkgaatje kwam te staan. Mieke's grijsblauwe ogen kijken hem nu recht aan, hij kan nu haar verse meidenzweet ruiken, hij heeft het warm, ondanks zichzelf werpt hij een steelse blik op haar borsten, die het witte sportshirt vullen en tevens doet hij dat in een poging haar blik te vermijden. Ze keek niet zo totaal door hem heen als Marina, maar veel scheelde het niet en dat werd nog versterkt door datgene wat hij te verbergen had, de ontmaskering die hij vreesde. Zij blijft zijn ogen zoeken, heft dan de sleutel tot vlak voor zijn gezicht en vraagt dreigend: 'Leg dit eens uit!'

Peter staart haar verwezen aan, hij weet zelfs niet een schim van een smoes te verzinnen. De meiden kijken hem aan, Mieke vlak voor hem, de twee anderen nog steeds bij de deur staande. Ze vermoeden wel iets, maar begrijpen de situatie niet echt. "Zit je ons een beetje af te luisteren?" doorbreekt Anna het zwijgen. Terwijl ze dat zegt blijft Mieke strak naar Peters gezicht kijken; daar glijdt een angstige trek overheen, zo dicht raakt die opmerking aan de waarheid.

Daar staat Peter, met zijn mond van de zenuwen iets open, het kijkgaatje in zijn rug voelend, probeert hij Mieke's honende blik te weerstaan. Hij voelt dat ze het weet, of bijna weet, en dat zijn gegluur zo dadelijk ontdekt zal zijn. Hij kijkt bijna smekend in de mooie grijsblauwe meisjesogen, maar begrijpt dat hij minder kans heeft dan een ree die met vochtig zachte ogen probeert een sterke hongerige tijgerin te vermurwen.

Plotseling is het of Mieke een licht opgaat en terwijl er een vuil lachje op haar gezicht verschijnt zegt ze, zonder haar striemende blik van Peter af te nemen, "wacht eens eventjes, ik denk dat ik het begrijp, doe het licht eens even uit meiden." Anna en Josefien kijken elkaar kort aan, ook zij beginnen iets half te begrijpen, Anna die er het beste voorstaat rekt haar lenige sterke lichaam uit en het is dit beeld van vrouwelijke kracht en gratie dat Peter op z'n netvlies ziet op het moment dat het licht wordt uitgedraaid. Z'n hart staat bijna stil als de duisternis de kleedkamer vult en het lichtgaatje naar de andere kleedkamer onbeschaamd zichtbaar wordt. Even is het helemaal stil en dan klinkt uit de hoek van de kleedkamer waar Anna en Josefien zich ophouden proestend gegniffel op. "Doe het licht maar weer aan", klinkt Mieke's stem bijna trillend van ingehouden triomfgelach en ook vanuit de hoek waar de twee andere meisjes zijn blijven staan begint spottend, joelend gelach op te klinken en van puur plezier stoten die elkaar even aan.

Mieke buigt zich nu voorover en kijkt door het gaatje. Arme Peter, hij is iets te vroeg betrapt. Het is Mieke die nu in alle glorie datgene ziet waar het Peter vooral om te doen was. Ze ziet Marina die haar shirt en beha heeft uitgetrokken en op het punt staat haar handdoek te nemen om naar de douche te lopen. Verbaasd fronzend kijkt ze op als ze van de andere kant Mieke hoort zeggen: "Marina, wacht nog even met douchen, kom even naar deze kant, we hebben herenbezoek." De zin wordt afgebroken door geproest en gelach uit Peters kleedkamer. "Zou wel wat aantrekken als ik jou was, want hij heeft het al zo warm," klinkt het terwijl het schaterlachen van de andere twee ononderbroken doorgaat.

Ook andere meiden aan Marina's kant hebben hun bezigheden gestaakt en luisteren. Ze kijken elkaar links en rechts aan en begrijpen nog slechts heel vaag wat er aan de hand is. Marina doet onder haar shirt niet meer de beha aan en ondanks zijn benarde positie valt dat Peter direct op als ze vergezeld door de anderen uiteindelijk de inmiddels weer verlichte tweede kleedkamer binnenkomt. Ze keurt Peter geen blik waardig en loopt direct naar Mieke laat zich de situatie uitleggen en zich het kijkgat wijzen. Het is vervolgens Marina zelf die er op wijst dat er in de douche ongetwijfeld een tweede gat is te vinden en het is op dat moment dat ze Peter een ogenblik ironisch aankijkt terwijl ze kort met haar tong over haar onderlip likt. Peter bloost, ook nu weer wist Marina zonder aarzeling zijn plan te doorgronden, wist ze dwars door hem heen te kijken. De meiden drommen de douche in om bevestigd te zien wat Marina zojuist heeft verondersteld.

Als alles aldus is vastgesteld wordt het stiller in de kleedkamer. Het gegiechel en gelach begint te verstommen. Peter ziet ongerust hoe alle meiden in stille vrolijke gespannen afwachting geraken en hij ziet ook hoe alleen Carla bepaald met een boze uitdrukking op haar gezicht zit. Hij snapt heel goed waarom en hij snapt ook dat ze hem een prijs voor zijn gegluur zullen laten betalen. Hij ziet hoe Marina en Mieke onderling wat staan te smoezen, een ogenblik helemaal niet op hem schijnen te letten. Hij begint een beetje de eerste schrik te boven te komen, hij ziet hoe de deur vlakbij is en open staat. Hij kijkt niet meer om zich heen en vanuit zijn stokstijve positie maakt hij ineens een vliegende spurt naar de deur. Van daaruit is het maar een paar seconden rennen naar de buitendeur, en als hij eenmaal buiten is dan krijgen die meiden hem niet meer te pakken.

De arme Peter heeft echter buiten Anna gerekend. De mooie blondine met de katteogen had hem in de gaten gehouden en had gezien hoe hij de afstand naar de deur schatte. Ze was overeind gesprongen en slaagde erin toen hij voorbij vloog net op tijd haar been uit te steken. Languit viel Peter op zijn buik de gang in. Maar nu kwam Anna direct achter hem aan en sprong eveneens languit bovenop hem. Peter voelt het soepele sterke meidenlijf, voelt haar blonde haren tegen de zijkant van zijn gezicht. Achter de twee breekt het rumoer los, de andere meiden drommen de gang binnen. Marina stapt nu naar voren, knielt bij Peter neer en trekt zijn hoofd aan de haren omhoog. 'Krijg je het benauwd jongen,' zegt ze terwijl ze nu met haar spottend blauwe ogen diep in de zijne blikt. 'Je mag zo weg hoor, maar we moeten nog even afrekenen.' Die woorden doen een scheut van onrust door Peters buik gaan, intuitief knijpt hij z'n billen bij elkaar en hij heeft bijna de neiging om nu juist onbeweeglijk te blijven liggen. Marina staat op en met een knikje naar Mieke zegt ze: 'breng hem onze kleedkamer binnen.' Dan voelt Peter hoe Anna van hem afgaat, hoe echter hij door diverse meiden wordt beetgegrepen en wordt overeind getrokken. Mieke draait een van zijn armen op zijn rug en het hele gezelschap loopt nu met de arrestant in haar midden de meidenkleedkamer binnen. Zo staan ze in het midden van de kleedkamer. Marina gaat weer zitten op de massagetafel, de plaats waarvandaan ze het liefst regisseert en rechtspreekt. Ze knipoogt naar Carla en vraagt haar een stoel uit de kantine te halen. 'Maar wel eentje zonder armleuningen,' voegt ze er veelbetekenend aan toe. Peter hoort dit alles aan, begrijpt z'n naderende ondergang, maar voelt teveel mannelijke trots om het meisje om genade te gaan smeken. Hij zwijgt, even kijken de beklaagde en de mooie rechter elkaar wederom recht aan. Peter haat zichzelf bijna vanwege de bewondering die hij voor het meisje voelt. Als Carla binnenkomt en met een hatelijke klap de stoel dicht achter Peter neerzet, gaan de gebeurtenissen ineens snel. Marina krijgt iets genadeloos in haar blik. Even heerst de totale stilte. 'Uitkleden tot op het broekje,' klinkt haar stem dan bijna achteloos in de warme atmosfeer van de kleedkamer.

Alsof ze een kraan heeft opengezet zo komt ineens de kleedkamer tot leven. Joelend en lachend storten de meiden zich op Peter. Mieke ritst het trainingsjack open en is daar nauwelijks mee klaar of Carla en een ander meisje hebben het hem al uitgetrokken. Hij wordt op de grond gegooid en terwijl twee meiden op zijn benen gaan zitten trekt Mieke zijn shirt vanaf de zoom over zijn hoofd heen. Zo hebben ze hem van boven in minder dan een halve minuut ontbloot. Mieke houdt zijn armen boven zijn hoofd vast. Even vordert het werk traag als ze hem zijn schoenen en sokken uittrekken, maar dan komt onder opgewonden kreten en lachen zijn lange trainingsbroek aan de beurt. En dan ligt Peter in zijn zwembroekje, wat hem door het hele meidengezelschap van zijn reet wordt afgekeken. Echter allen begrijpen dat de ontbloting van zijn mannelijkheid tot een speciaal moment van vernedering moet worden gemaakt en dat dat ook de achtergrond van Marina's bevel is. Nu wordt hij overeind gesleurd en staat hij met knipperende ogen en op zijn rug gedraaide armen tussen Mieke en Carla in. Hij ziet met ingehouden adem hoe Marina achteloos, maar zonder hem nog uit het oog te verliezen van de bank afwipt de stoel pakt en deze neerzet met de rugzijde naar de bank toe, ofwel naar de enige plaats waar niemand zit of staat. Ze gaat zitten, kijkt nu recht in de richting van de arrestant en zijn bewaaksters, tikt uitnodigend met de vlakke hand even op haar dijen en knikt de twee meiden toe. Op dat moment begint het Peter pas te dagen wat ze met hem van plan zijn; hij die op een onvrijwillige douche had gerekend beseft dat dat een onschuldig plaagspelletje is bij de publieke degradatie voor de uitvoering waarvan Marina daar zo nadrukkelijk is gaan klaarzitten en die nu zeer snel dichterbij komt. Hij voelt hoe de meiden in beweging willen komen. Nu begint hij te vechten, te spartelen, Mieke en Carla draaien zijn armen nog steviger op zijn rug, moeizaam maar onontkoombaar wordt hij in de richting van het schavot getrokken. Josefien komt nabij en trekt hem mee aan de rand van zijn zwembroek. In een preutse reactie geeft hij daardoor een paar stappen mee en dat is genoeg om hem bij Marina te brengen. Die aarzelt nu niet langer, en als ze zijn kop naar beneden duwen sleurt ze hem dan ook met een katachtige beweging aan zijn haren voorover over haar schoot. De andere meiden laten hem daarbij los. Nu gaat het tussen Marina en Peter. Het eerste wat Marina doet is haar rechter been over de achterkant van Peters benen slaan, zodat hij daar in een keer vastligt. Ze drukt met haar linkerhand zijn hoofd naar beneden. Peter kan in zijn ongunstige positie de kracht niet meer ontwikkelen overeind te komen, daarvoor is de greep waarin Marina hem houdt te sterk. Nu ligt hij met zijn in een strakglanzend blauw zwembroekje gestoken billen omhoog over Marina's schoot. Marina voelt de controle, neemt nu de tijd, aait hem over het zwembroekje, volgt met haar middelvinger plagerig van beneden naar boven de spleet tussen de beide welvingen. Peter tilt zijn hoofd op, ziet een ogenblik al die gretige afwachtende blikken van de meiden om hem heen, beseft plotseling ten volle hoe hij nu volledig voor deze prachtige vertegenwoordigers van de zwakke sexe volledig voor schut gaat worden gezet. Hij spartelt, voelt Marina's hand plagerig met de bovenrand van zijn onderbroek spelen. Hij wil de vernedering afweren, hij kreunt, dan opeens draait hij zijn hoofd zover mogelijk in Marina's richting en smeekt hij haar: 'Marina, alsjeblieft, niet omlaag trekken.' Even zit Marina stil en laat de betekenis van het gratieverzoek tot zich doordringen. Ze beseft dat hij door zijn schaamte zo te tonen, haar meer wapens geeft om hem nog genadelozer neer te krijgen. Hijzelf had een naief ogenblik werkelijk gedacht het mooie meisje te vermurwen, maar bijna direct begrijpt hij de fout en knijpt zijn ogen in hulpeloosheid en anticiperende schaamte dicht.

Dit alles heeft een paar seconden geduurd. Er klinkt gegiechel van de overige meiden. Dan begint Marina het incident uit te buiten: 'Horen jullie dat meiden, hij vindt het wat moeilijk om voor jullie ogen in z'n blote billen te worden gezet. Wat moeten we daar mee?' Ze kijkt bestudeerd peinzend, aait het hijgende transpirerende slachtoffer over z'n broekje. 'Laten we gezamenlijk beslissen, zullen we hem een beetje sparen, mag hij zijn broekje aanhouden? Wie daarvoor is late zich horen,' eindigt ze vals. Peter maakt zich al geen illusies meer, de stilte die op haar woorden volgt wordt nauwelijks doorbroken door het geluid van onderdrukt gegniffel.

'Weinig support, kleintje,' wendt ze zich spottend tot haar slachtoffer waarvan ze het hoofd aan de haren iets optrekt en met genoegen constateert ze dat het huilen hem nader staat dan het lachen.

Ze laat zijn hoofd weer los geeft een patsje op zijn in glanzend blauw gestoken billen en zegt dan met onverholen lustvolle dreiging in haar stem: 'Of moeten we deze jongeman eens even z'n vet geven, moeten we hem z'n gluurdersloon vol uitbetalen. Wie heeft daar ideeën over?' Onmiddellijk na deze woorden barst er een reactie in de inmiddels broeierig hitsige kleedkamerruimte los. Peter bloost als hij beseft hoe de hele groep zonder een uitzondering vastbesloten is om hem af te maken. Uit het gejoel, gelach en geroep vallen een paar felle hitsige kreten meer in het bijzonder op. 'Zet die gluurder in z'n blote reet, afstropen die broek! 'Geef hem d'r van langs tot hij Carla op z'n knieen om vergeving smeekt!' 'Geef hem een afstraffing voor z'n blote kont, laat hem voelen wie de baas is!' Nog weer wrijft Marina over zijn jongensachterwerk en zegt zachtjes: 'verzoek afgewezen, kleintje.' Ze lacht om haar eigen kat en muisspel. Peter doet nog een laatste poging zich op te richten, maar hij wordt weer teruggedrukt, hijgend en hortend kijkt hij in zijn omgekeerde houding naar Marina's blote linkerkuit. Hij voelt de kracht waarmee ze met haar andere been zijn eigen benen bedwingt en neerdrukt. Dan kreunt hij luidop als hij voelt hoe Marina's rechterhand onder het elastiek van zijn zwembroek tast en hem deze dan onder plagend gefluit en gejoel van de meiden met een soepele beweging tot aan de knieen afstroopt. Peter voelt nu hoe zijn blote lul in rechtstreeks contact met Marina's dijen komt. Marina die dit zeker ook registreert laat hiervan niets merken. Want eerst volgt het door gefascineerde meidenogen gevolgde afschminken van Peters zorgvuldig opgebouwd mannelijk ego. Want Marina raakt opgewonden van de hulpeloosheid van de door haar ontblote jongensbillen en kan zich niet langer inhouden. Ze heft hoog de rechterhand en laat hem met een vorstelijke klets op Peters rechter bil neerkomen. Ze likt zich de lippen, schudt haar blonde manen iets naar achteren en laat dan in woeste cadans de ene harde, geile, kletsende klap na de andere op Peters blote billen neerdalen, billen die de klassieke tomaatrode kleur aannemen, billen die door die genadeloos degraderende klappen schudden en rillen.

Om de jongen dieper te vernederen begint ze hem nu toe te spreken: Zo [PATS...] ondeugend gluurdertje - PATS - heb je lekker aan je lulletje - PATS - staan te trekken toen - PATS - Carla werd uitgekleed - PATS - en wat hoopte je nog meer - PATS - te zien hè? Had je ook wel willen zien - PATS - hoe ik onder de douche ging - PATS -, had je willen zien hoe Anna - PATS - voor jouw ogen uit de broek ging - PATS -, maar dat liep even anders - PATS - hè? Want nu ben jij het - PATS - die voor ons genoegen wordt uitgekleed - PATS - en die voor z'n stiekeme gegluur eens even - PATS PATS KLETS, KLATS!! - voor z'n blote kont krijgt.'

Peter die zich had voorgenomen dan tenminste geen krimp te geven, kan zich bij de laatste vier snelle, extra wellustig geslagen harde klappen niet meer in houden en slaakt een klaaglijk gejammer uit. Marina ademt diep in van puur genot over deze erkenning van haar macht en begint nu de bestraffing te onderbreken voor subtiele plagerijen. Ze kietelt met de vinger over Peters poepgaatje en constateert een verukkelijk samentrekken van de kringspier bij haar slachtoffer. Dan geeft ze hem opnieuw een lange serie stevige kletsen voor de blote billen, waarna ze opnieuw pauzeert en de jongen nu begint te vernederen door traag en nonchalant haar hand vanachter tussen zijn benen te laten verdwijnen en hem zijn ballen en lul te kietelen en masseren tot hij het niet meer houdt en al kreunend met zijn onderlijf begint te schuiven en te schokken om de kwellende liefkozende hand te ontwijken. Marina begrijpt dat voor Peter onder deze ongelijkwaardige omstandigheden het krijgen van een stijve lul een nederlaag, een onderwerping betekent, maar ze weet tevens dat ze zijn verzet kan breken door zich direct met haar raffinement tot zijn sexuele genotscentrum te wenden. Door hem daar te prikkelen zal ze zijn tegenwerkend mannelijk ego uiteindelijk op zijn rug kunnen krijgen. Peter voelt de verwarring wegens de dreigende erectie. Een verwarring doordat iets dat onverbrekelijk schijnt te zijn verbonden met zijn mannelijke macht nu opeens in een manifestatie van onderwerping aan een meisje is gaan verkeren.

Plotseling verandert ze van tactiek als ze ineens van de stoel overeind komt. Peter valt door deze onverwachte beweging van haar schoot af en komt op zijn buik op de vloer te liggen. Marina geeft hem geen ogenblik respijt en als een volleerd worstelares duikt ze bovenop zijn rug, klemt hem met de linkerarm om zijn lijf geslagen vast en schuift nu de andere hand tussen de vloer en zijn onderlijf en pakt onzichtbaar voor haar meiden zijn lul vast om die nu met volledig vrouwelijk raffinement te gaan masseren.

Van de achterkant is het voor de meiden van een meeslependheid om de in glanzend sportbroekje gestoken brede billen van Marina te zien, met daaronder de kleinere blote kont van de jongen, alsmede zijn klaaglijke pogingen met dat onderlijf van Marina's kwellend zoete aanval weg te schuiven. Deze volgt echter met haar soepele lijf Peters bewegingen en gaat met haar hand onverstoorbaar verder met de seksuele onderwerping van de jongen. Peter wordt overweldigd door de hand die zijn blote lul en ballen kietelt en masseert, door het zachte sterke lijf dat hem op zijn buik gedrongen houdt en door de ervaring van haar hete adem in zijn hals, van het gekriebel van haar blonde lange haren in de zijkant van zijn gezicht.

Hij hijgt als hij zijn lul tot volledige stijfheid voelt zwellen. Even kijkt Marina hijgend en met glinsterende ogen op naar Mieke die dichterbij is gekomen en nu staande de executie volgt. "Hij is klaar om bereden te worden", fluistert Marina in zwoele opwinding. Mieke glimlacht en likt zich de lippen. Daarop wringt Marina haar benen tegen de binnenkanten van Peters tot op dat moment preuts gesloten benen. Vervolgens spreidt ze haar benen, waarbij Peter dus gedwongen wordt de zijne mee te openen en zijn hulpeloze blote ballen te tonen, een voor hem vernederende gang van zaken die de meiden die aan de goede kant zitten hoorbaar opwindt.

Dan begint Marina haar lichaam en dat van Peter onder haar heen en weer te wiegen. Ze neemt als het ware een aanloopje, want opeens draait ze zich op haar rug en zo wordt Peter met haar mee met zijn buik omhoog gedraaid.

De meiden joelen, Carla klapt zelfs in de handen van plezier. Marina heeft Peter op zijn rug gedraaid en daar ligt hij hulpeloss als een schildpad. Zijn stijve blote lul staat hulpeloos omhooggestoken. Marina is in een oogwenk onder hem uit gekomen, neemt bovenop hem plaats en drukt hem de armen langs zijn hoofd omhoog. Ze knikt naar Mieke die de armen overneemt en vasthoudt. Dan zoekt ze zijn blik die honds van onderworpenheid wordt als zij met een glimlach haar shirt in een keer over haar hoofd uittrekt. Nu heeft Peter, al is het in andere omstandigheden dan hij had bedoeld, het volle uitzicht op haar zachte blanke blote borsten.

'Zo dat wou je toch zo graag zien, daarom zat je daar toch zo lekker aan je lulletje te trekken? Mooi zo kereltje, ik zal ze je nog wat beter laten zien. En dan gaat ze voorover liggen, drukt haar blanke borsten in Peters gezicht en smoort hem, en al snel wordt Peters steunend gehijg hoorbaar.

BRAM. Reageren? : mailto:abeson@hotmail.com

Deze pagina hoort bij www.joja-sm.nl